78η επέτειος Μάχης Μακρυγιάννη (1944-2022) -Δεκεμβριανά

 Στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, του πρώην Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, την Κυριακή 4 Δεκ. 22, τελέσθηκε από το Σύνδεσμο Αποστράτων Αστυνομικών Αθηνών,  το ετήσιο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των Πεσόντων, συναδέλφων, στρατιωτικών και συμμάχων, για την πατρίδα και τη δημοκρατία στη Μάχη των Αθηνών το Δεκέμβριο 1944.

Ως δική μας επετειακή αναφορά, αυτή τη φορά θα σταθώ σε ορισμένα στοιχεία από αυτά που συνήθως δεν αναφέρονται όταν γίνεται συζήτηση για τα γεγονότα, όμως πιστεύω ότι αξίζουν της προσοχής μας. Έτσι επιλέγω από τα πλείστα όσα έχουν γραφεί από εμπλεκόμενους και μη, από ιστορικούς και μη, από όσα σχετικά εύκολα μπορεί κάποιος να «αλιεύσει» από το διαδίκτυο, να επισημάνω τα ακόλουθα:

Α.- Ο όρος Δεκεμβριανά αναφέρεται σε μία σειρά ένοπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα το Δεκέμβριο 1944 έως τον Ιανουάριο 1945, ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τις βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις που ανήκαν σε ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, από την σοσιαλδημοκρατία (όπως ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου ηγέτης του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος) έως την φιλομοναρχική δεξιά και τους πρώην συνεργάτες των κατακτητών. Οι μάχες κράτησαν 33 μέρες και τερματίστηκαν στις 5-6 Ιανουαρίου 1945. Επισημαίνεται ότι τα Δεκεμβριανά, όπως καταγράφηκαν στη συλλογική μνήμη οι μάχες του Δεκεμβρίου 1944, ήταν η μοναδική περίπτωση κατά την οποία σημειώθηκαν πολεμικές συγκρούσεις τέτοιας έκτασης στην ελληνική πρωτεύουσα από δημιουργίας του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους (1830). Ήταν επίσης, η μόνη περίπτωση στο Β΄ Π.Π. κατά την οποία συγκρούσθηκαν μεταξύ τους συμμαχικές δυνάμεις (ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και Βρετανοί).

Η Ρήξη: Στις 5 Δεκεμβρίου ο ΕΛΑΣ κατέλαβε την Γενική Ασφάλεια Αθηνών στην οδό Πατησίων και Τοσίτσα και συνέλαβε μερικούς αιχμάλωτους, ενώ οι περισσότεροι αστυνομικοί που υπεράσπιζαν το κτήριο φυγαδεύτηκαν από αγγλικά άρματα. Επίσης το 4ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ κατέλαβε την έδρα της Ανώτατης Διοίκησης Χωροφυλακής Ελλάδας στην οδό Πατησίων στο Πεδίο του Άρεως και αιχμαλώτισε 80 περίπου αξιωματικούς της Χωροφυλακής.

Στις 6 Δεκεμβρίου, ο ΕΛΑΣ μετά από διήμερη πολιορκία κατέλαβε και πυρπόλησε το επί της οδού 3^ης Σεπτεμβρίου και Δεριγνύ κτίριο  της Ειδικής Ασφάλειας Αθηνών.

Τα ξημερώματα της 6ης Δεκεμβρίου δυνάμεις του ΕΛΑΣ εξαπέλυσαν επίθεση στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη. Μετά από τετραήμερη σκληρή μάχη οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ αποκρούστηκαν μετά από δραστική επέμβαση βρετανικών τεθωρακισμένων, με αποτέλεσμα να καθηλωθούν γύρω από το στρατόπεδο.

Επετειακό για την μνήμη της γενοκτονίας του ελληνισμού του Πόντου…..

  Καλότυχοι όσοι ζούνε στα χώματα των προγόνων τους ελεύθεροι και τιμούν τους αγώνες του παρελθόντος, υπερήφανοι για την κληρονομιά τους.

Υπάρχουν όμως ακόμα για τον ελληνισμό περιοχές υπό κατοχή. Πόντος, Μικρά Ασία, Βόρειος Ήπειρος, Ανατολική Θράκη, Βόρειος Μακεδονία, Κύπρος, Ίμβρος, Τένεδος.

Για όλους όσοι καταγόμαστε από αλύτρωτες πατρίδες, δεν υπάρχουν εορτές απελευθέρωσης, παρά μόνο μνημόσυνα.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Οι πατρίδες χάθηκαν για πάντα και ίσως μόνο η Κύπρος(επειδή έτσι θα συμφέρει σε κάποιους) έχει ελπίδες να ζήσει μέρες χαράς.

Λιτόχωρο

  Πιστός στις παραδόσεις ο Σύνδεσμός μας, διοργάνωσε κι εφέτος "προσκυνηματική" εκδρομή, την Κυριακή 2 Απριλίου 2017, στο Λιτόχωρο Πιερίας, για να συμμετάσχει στις εκεί εκδηλώσεις υπό την αιγίδα του Συνδέσμου Αποστράτων ΕΛ.ΑΣ. Πιερίας, προς τιμήν των ηρώων πεσόντων Χωροφυλάκων και Στρατιωτών στην Μάχη του Λιτοχώρου που έλαβε χώρα την νύχτα της 30ης προς 31ης Μαρτίου 1946. Στα όσα διαδραματίστηκαν έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις μας και είναι πλέον γνωστά τα γεγονότα που οδήγησαν στη θυσία των υπερασπιστών του Σταθμού Χωροφυλακής και σε όσα ακολούθησαν.

Εκδηλώσεις "Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου"

  

  Κορυφώθηκαν την Κυριακή 22 Μαΐου 2016 και στη Θεσσαλονίκη, οι επετειακές εκδηλώσεις για τη "Μνήμη της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου" με τις εκδηλώσεις της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. 

   

 Ο Σύνδεσμός μας εκπροσωπήθηκε από τον Πρόεδρο κ.Σακονίδη Γεώργιο και από τον Γεν. Γραμμ. κ.Σαββίδη Στέργιο.

Οι εκδηλώσεις μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στη Θεσσαλονίκη (2015)

Τελέσθηκαν και φέτος όπως είχαν προγραμματισθεί και σας ενημερώσαμε με την προηγούμενή μας ανάρτηση-κάλεσμα συμμετοχής, οι σχετικές με την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου κεντρικές εκδηλώσεις στην πόλη της Θεσσαλονίκης, οι οποίες και αποτέλεσαν την κορύφωση μιας σειράς σχετικών στο θέμα εκδηλώσεων. 

Ο Σύνδεσμός μας, συμμετείχε με εκπροσώπους του Διοικητικού Συμβουλίου και μέλη του στις δυο κορυφαίες εκδηλώσεις, όχι από απλή τυπική υποχρέωση, αλλά από υψηλή αίσθηση του χρέους απέναντι στις γενεές των Ελλήνων,  που με τους αγώνες και τη θυσία τους διεκδίκησαν ή υπερασπίσθηκαν το δικαίωμα να έχουν πατρίδα, οικογένεια και θρησκεία, απέναντι σε έθνη που το κύριο μέλημά τους ήταν η στέρηση της ελευθερίας σε επιλογές κάθε λαού που διέφερε φυλετικά ή θρησκευτικά μαζί τους. 

Λιτόχωρο 2015, πιστοί στο Χρέος....

  Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015 και ο Σύνδεσμός μας συμμετέχει, πιστός στο "Χρέος" του, στο μνημόσυνο των θυμάτων της επίθεσης δυνάμεως εκνόμων οπαδών της αριστεράς, σε βάρος του Σταθμού Χωροφυλακής Λιτοχώρου την 30 και 31 Μαρτίου 1946, ενέργεια που δυναμίτισε την κορωνίδα της δημοκρατικής έκφρασης του λαού, να δηλώσει την πολιτική του προτίμηση μέσα από μια εκλογική διαδικασία, δέκα χρόνια μετά από τις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα.
  Όπως και εμείς, έδωσαν το παρόν στην εκδήλωση Σύνδεσμοι Αποστράτων από όλες τις περιφέρειες της χώρας. 
  Το τελετουργικό περιλάμβανε χαιρετισμό από τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Πιερίας, κ.Αδαμόπουλο, από εκπρόσωπο της Π.Ο.Α.Α.Σ.Α., από τον Πρόεδρο της Ε.Α.Σ. κ.Δανιά και προς μεγάλη ικανοποίηση όλων από την παρουσία του και μόνο και από τον εναπομείναντα επιζώντα της μάχης του Σταθμού, κ.Παπακωνσταντίνου, ο οποίος και εξέφρασε το παράπονό του για την απουσία της πολιτείας. 

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου...

Μνήμη και αλαλαγμοί

  Μάιος 2013 και θα έπρεπε επιτέλους οι φωνές των αντιπροσώπων μας στο ελληνικό κοινοβούλιο, να ενωθούν και να απαιτήσουν από την παγκόσμια κοινότητα την αναγνώριση των εγκλημάτων του Κεμαλισμού και τη μνήμη των θυμάτων του. 

 Αντ' αυτού, με αφορμή αυτή τη φορά τη δήθεν αναγκαία κατάρτιση ενός "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου", για το οποίο όλα τα κόμματα συμφωνούν πως πρέπει να υπάρχει αλλά όπως το διατυπώνει το καθένα χωριστά, γίναμε ξανά μάρτυρες ενός ακόμα παραληρήματος μιας άκριτης ιδεολογικής τοποθέτησης, που θέλει και επιμένει στην αμφισβήτηση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν τον ελληνισμό. Πρωταγωνιστής βουλευτής με τη συνδρομή ομοϊδεατών της εντός και εκτός της βουλής και νέο θύμα η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. 

  Καλλιεργείται εδώ και χρόνια και παρουσιάζεται μια διαφορετική ερμηνεία της ιστορίας μας, που τη βαφτίζουν "επιστημονική άποψη", από κομιτάτα που έχουν αναπτύξει την τέχνη της αληθοφάνειας και προσπαθούν να επιβάλουν τη λήθη,  προβάλλοντας γεγονότα ήσσονος σημασίας για να αλλοιώσουν το μέγεθος του ηρωισμού των Ελλήνων ή της σε βάρος τους θηριωδίας, επικεντρώνοντας σε νεοτερίστικες ιδεολογίες.  

  Αντιμετωπίζουμε έτσι μια έμμηνη κατάσταση από πρόσωπα και χώρους, που αντιδρούν συνεχώς και εκδηλώνονται με αλαλαγμούς, γεμάτα εμμονές που προβάλλονται από τα ΜΜΕ που τους χαϊδεύουν, για να χτίσουν γέφυρες επαφών με μια ενδεχόμενη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού.

Πάφρα του Πόντου, η ψυχή του αντάρτικου...

Το κείμενο που ακολουθεί αναρτήθηκε ένα χρόνο πριν με τον ίδιο τίτλο, στο blog "Τα λόγια της πένας" (http://talogiatispenas.blogspot.gr), με αφορμή την ημέρα μνήμης της 19ης Μαΐου και αποτελεί μια συνοπτική ιστορική αναφορά και παράλληλα μια πληροφόρηση-ερέθισμα για να συμπληρωθούν οι γνώσεις επί του θέματος, να ερευνήσουν περαιτέρω όσοι ενδιαφέρονται, να γνωρίσουν όσοι δεν έτυχε να μάθουν για το θέμα της γενοκτονίας και να θυμηθούν όσοι παρασυρμένοι από τα προβλήματα της καθημερινότητας "ξεχνούν" την καταγωγή τους και το χρέος στους προγόνους και τις χαμένες πατρίδες. Ανάλογη ιστορία και περιστατικά με όσα αναφέρονται στο κείμενο έχουν και άλλες περιοχές του ελληνικού Πόντου. Η Πάφρα απλά είναι ο "φάρος" και η ακατάπαυστη μνήμη των όσων έμαθα για την ποντιακή ιστορία, είναι το καντήλι που σιγοκαίει στο μνήμα....  (Στέργιος Σαββίδης)

 

 

 

  Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

 

Στη φετινή επετειακή μου αναφορά για την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και πρώτη σ' αυτό το blog, θα σταθώ στην μεγάλη προσφορά αγώνα και αίματος των Ποντίων της Πάφρας. Αυτό χωρίς να υποβιβάζω ή να παραγκωνίζω την προσφορά του συνόλου των Ελλήνων του Πόντου, αλλά τιμώντας την καταγωγή μου και επικεντρώνοντας στον, κατά κοινή ομολογία, πυρήνα της ποντιακής αντίστασης στη διαφαινόμενη επιχείρηση εξολόθρευσης του ελληνισμού της περιοχής. Η 19η Μαΐου, είναι η θεσμοθετημένη από την ελληνική πολιτεία, ως ημέρα μνήμης και δεν είναι άλλη από την αποφράδα εκείνη ημέρα που ο ηγέτης των νεότουρκων και κατοπινός κυβερνήτης της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ, αποβιβάζεται στη Σαμψούντα του Πόντου για να αρχίσουν και πάλι  επιχειρήσεις εξόντωσης του ελληνοχριστιανικού στοιχείου της Οθωμανικής επικράτειας,  αυτή τη φορά στις αρχές του 20ού αιώνα.   

Λιτόχωρο...κόντρα στη λήθη...!!



Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ο Σύνδεσμός μας οργάνωσε τη μετάβαση στο Λιτόχωρο Πιερίας, για να συμμετάσχει στην εκδήλωση μνήμης της ομώνυμης μάχης, που απετέλεσε την 1η επίσημη ένοπλη σύγκρουση των συντασσομένων με το ΚΚΕ,  εναντίον του επίσημου κράτους, στα πλαίσια της προσπάθειας της αριστεράς να εμποδίσει τις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές του 1946.

Έτσι η 31η Μαρτίου 2013, μας βρήκε στο δρόμο για την επετειακή εκδήλωση, σε μια διαδρομή κόντρα στη λήθη, αντίθετη με τις τακτικές της διάδοχης αριστεράς, που προσπαθεί να προβάλει διαστρεβλωμένα τα γεγονότα, να αθωώσει τους πρωταίτιους, να ηρωοποιήσει αντεθνικές ενέργειες και πρόσωπα στη σκιά της όποιας "αντιστασιακής" δράσης τους και να επιβάλει με έωλα επιχειρήματα την κατάργηση όλων των "διχαστικών εκδηλώσεων".
Είναι μια συνειδητή συμμετοχή, που υπαγορεύεται από το χρέος τιμής στη διαχρονική προσφορά των στελεχών της Ελληνικής Χωροφυλακής στην ειρήνη και την υπεράσπιση της νομιμότητας, που σφραγίστηκε επανειλημμένα με το αίμα των νεκρών της και από σεβασμό στις αξίες που κληρονομήσαμε.

25η Μαρτίου....η καθιέρωση ως Εθνική Εορτή

  192 χρόνια από την επανάσταση του ελληνισμού  με το αίσιο τέλος της θεμελίωσης του ελεύθερου ελληνικού κράτους, γινόμαστε και πάλι κοινωνοί επετειακών εκδηλώσεων, με λιγότερη αίγλη πλέον, αφού η μεγαλοπρέπεια θυσιάστηκε στο βωμό της οικονομικής ανάκαμψης, αλλά με τον ίδιο εθνικό παλμό που χαρακτηρίζει τις συναισθηματικές εξάρσεις του Έλληνος.

  Τα μηνύματα που ως κόρη οφθαλμού οφείλουμε να διαφυλάξουμε και να μεταλαμπαδεύσουμε στις νεότερες γενεές, όσο κι αν οι συνθήκες που βιώνουν θέτουν σε αμφισβήτηση τα όσα ακούνε από τους παλαιότερους, έχουν τη δική τους διαχρονική αξία και έδωσαν το στίγμα τους στις δύσκολες ώρες που πέρασε ο ελληνισμός μέχρι να κοιτάξει ξανά με το αγέρωχο βλέμμα του, τους  λαούς που διψούσαν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη άξιων απογόνων του αρχαιοελληνικού πνεύματος και της οικουμενικότητας του «Βυζαντίου».

  Αυτό που πολλοί δε γνωρίζουν είναι οι λεπτομέρειες της καθιέρωσης της 25^ης Μαρτίου, ως ημέρας εορτασμού και όχι ως ημέρας έναρξης της επανάστασης του 1821, μιας και αυτή εκδηλώθηκε στον ελλαδικό χώρο σε διαφορετικές ημερομηνίες από την 17^η Μαρτίου κι έπειτα, με πρώτους τους Μανιάτες στην Αρεόπολη να δίνουν το παρόν στην παλιγγενεσία. Επισήμως την υπόθεση επανάσταση του ελληνισμού το 1821, ξεκινάει ο  Αλέξανδρος Υψηλάντης, αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, (γόνος των ηγεμόνων της Βλαχίας και μιας από των ισχυρών οικογενειών του Φαναρίου, καταγόμενος από το χωριό Υψίλ της περιοχής του Όφεως του Πόντου),  ο οποίος εκδίδει προκήρυξη ανεξαρτησίας, περνάει τον ποταμό Προύθο στις 22 Φεβρουαρίου 1821 και υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και συγκεκριμένα στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, δύο μέρες αργότερα, στις 24 Φεβρουαρίου εκδίδοντας επαναστατική προκήρυξη με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Εορτασμός της "Ημέρας των Ενόπλων Δυνάμεων" στη Θεσσαλονίκη

  Την 21^η Νοεμβρίου, ημέρα εορτασμού για το χριστιανικό κόσμο των «Εισοδίων της Θεοτόκου», εορτάζεται και η Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων της  χώρας, μετά από την μετακίνηση της ημέρας εορτασμού, από την 15^η Αυγούστου όπως είχε καθιερωθεί παλαιότερα, στη σημερινή ημερομηνία, ταυτόχρονα όμως και πάλι με εορτή της Θεομήτορος.

  Συμβολικός ο ταυτόχρονος εορτασμός για δυο ιδιαίτερα «στοιχεία» που τιμώνται ως θεμέλιοι λίθοι ο μεν της χριστιανοσύνης ο δε της Εθνικής μας ανεξαρτησίας, αμφότεροι δε εγγυητές του μέλλοντός μας και αποδέκτες της ύστατης επίκλησης  βοήθειας του καταπονημένου έθνους μας, ενώ παράλληλα συνδέονται Παναγία και Ένοπλες δυνάμεις με σχέση αλληλοπροστασίας.

   Από θρησκευτικής πλευράς τιμάται η είσοδος για τους Ορθοδόξους και η εμφάνιση για τους Καθολικούς (Presentazione della Beata Vergine Maria) της μικρής Μαριάμ (Μαρίας) μαζί με τους γονείς της Ιωακείμ και Άννα στο Ναό του Σολομώντος στην Ιερουσαλήμ, προκειμένου η μέλλουσα Θεοτόκος να αφιερωθεί στον Θεό.

 

  Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Νοεμβρίου και από τις δύο Εκκλησίες, ενώ στις 4 Δεκεμβρίου τη γιορτάζουν οι χριστιανούς που ακολουθούν το παλαιό Ιουλιανό ημερολόγιο (Παλαιοημερολογίτες).

  Τα Εισόδια της Θεοτόκου καθιερώθηκαν ως εκκλησιαστική εορτή κατά τον 7ο αιώνα, πρώτα στην Ανατολή και πολύ αργότερα στη Δύση. Αναφορές υπάρχουν στα γραπτά του Αγίου Μάξιμου του Ομολογητή και των πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιου και Γερμανού. Με τα Εισόδια της Θεοτόκου συνδέεται και η βασιλική της Αγίας Μαρίας της Νέας, που χτίστηκε δίπλα στα ερείπια του Ναού του Σολομώντος και εγκαινιάστηκε στις 21 Νοεμβρίου 543 από τον βυζαντινό

Η Χωροφυλακή στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης 1912

Ή συμβολή της Χωροφυλακής στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη συνέχεια, είναι για τους περισσότερους παντελώς άγνωστη και απομένει στους υπηρετούντες στα Σώματα Ασφαλείας η μνήμη των ένδοξων σελίδων του παρελθόντος.  Αποτέλεσε έτσι ευχάριστη έκπληξη όταν στα πλαίσια του εορτασμού της εκατονταετηρίδας ελεύθερης παρουσίας της πόλης μας στη νεότερη ιστορία, μεταξύ άλλων βρεθήκαμε στην σχετική θεματική έκθεση της "Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης" που αφορά στην "απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης 1912-1913" μέσα από συλλεκτικό υλικό του Γιάννη Μέγα, όπου γίνεται ειδική αναφορά και ο επισκέπτης μαθαίνει πως η Χωροφυλακή ήταν παρούσα και σε αυτήν την κρίσιμη καμπή της ιστορίας του τόπου μας.  

Η έκθεση στεγάζεται στην αίθουσα τέχνης της Φ.Α.Α.Θ., Αγίας Σοφίας 38 και θα παρουσιάζεται έως την 18η Νοεμβρίου 2012.

Ξιφολόγχη τυφεκίου πεζικού, συστήματος Γκρα 1874. Στον κολεό φέρει εγχάρακτη σφραγίδα με τον θυρεό
του Ελληνικού Βασιλείου και την ένδειξη Βασιλική Ελληνική Χωροφυλακή. (Του Χωροφύλακος Παν.Σ.Στρατινάκη)
Σάλπιγγα της Κρητικής Χωροφυλακής πάνω σε σημαία που υφάνθηκε σε εργαστήριο της Κρήτης.
Όλα τα αντικείμενα ανοίκουν στη συλλογή του Πέτρου Παπακυριακού.

Μνήμη της Μικρασιατικής καταστροφής

 Είναι της μοίρας του Έλληνος, να διέρχεται τους αιώνες μεταξύ ηρωισμών και παθών. Αυτό αποτελεί ένα άμεσο και εύκολο συμπέρασμα της μελέτης της ιστορίας του έθνους μας. Κι ήθελε ο Θεός να δοκιμάσει τις αντοχές μας κι επέλεξε το έθνος μας ως εκλεκτό για τη διδαχή της χριστιανικής πίστης και οδήγησε τα βήματα του Αποστόλου Παύλου, όπου υπήρχε έντονο το ελληνικό στοιχείο. Κι έτσι ο Έλλην χριστιανός κληρονόμησε τη βαριά ιστορία κι ανέλαβε να τη συνεχίσει με πράξεις ανάλογες. Γέμισε το βιογραφικό του βιβλίο, έγραψε στα περιθώρια, έγραψε στα οπισθόφυλλα, έγραψε όπου βρήκε κενό και κληροδότησε σε μας να τελούμε μνημόσυνα.

Ένα από αυτά είναι για την καταστροφή της Σμύρνης, που αποτέλεσε την αυλαία στην πανάρχαιη παρουσία του ελληνισμού στη Μικρά Ασία. Η δάδα του ελληνικού πνεύματος έσβησε βίαια κι έμεινε μέσα στην ψυχή μας ένα αποκαΐδι να μας βασανίζει και να θυμίζει το ελάχιστο χρέος των νεότερων γενεών, να μην ευτελίζουν την ιστορία τους.

Πολλοί αναγνώστες όπως κι εγώ, είμαστε απόγονοι των προσφύγων της Ποντιακής και

Λιτόχωρο 1946, "τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι".

Το ηρώο που κοσμεί την πλατεία με τα ονόματα
των υπερασπιστών του Σταθμού Χωροφυλακής

   66 χρόνια από τη μάχη του Λιτοχώρου, μεταξύ των εκπροσώπων του επίσημου ελληνικού κράτους και των "παράνομων" του Κ.Κ.Ε., επέστρεψαν οι μνήμες σε μια λιτή εκδήλωση, την 1η Απριλίου 2012, στο μνημείο των πεσόντων υπερασπιστών του Σταθμού Χωροφυλακής Λιτοχώρου. 

   Ο Σύνδεσμός μας, παραβρέθηκε μαζί με πλήθος άλλων συλλόγων αποστράτων και άλλων συναφών προς την ιδιότητα και την καταγωγή των αγωνιζομένων και των πεσόντων, για να τιμήσει τα πρόσωπα και τη θυσία τους. Ανάμεσά μας απόγονοι και συγγενείς των ηρώων. Μεγάλος απών ο τελευταίος εν ζωή μαχητής, καθηλωμένος από ασθένεια. Ο χαιρετισμός του, αναγνώσθηκε και κύλησε στην ψυχή μας σαν το δάκρυ στο πρόσωπο της ιστορίας.

  Το καθήκον είναι αυτό που μας οδήγησε στον τόπο του δράματος, να αποδώσουμε ελάχιστο φόρο τιμής σ' αυτούς που το δικό τους καθήκον ήταν το βασικό στοιχείο που τους έχρισε υπερασπιστές δικαίων.

   Τα γεγονότα της εποχής όπως περιγράφονται στην Ιστορία της Ελληνικής Χωροφυλακής του Απόστολου Β. Δασκαλάκη (Οι πρώτες μεταπολεμικές εκλογές έχουν ορισθεί για την 31η Μαρτίου 1946):

    ....αφ' ής το Κομμουνιστικόν Κόμμα απεκήρυξε τας εκλογάς και εχαρακτήρισεν αυτάς νόθους

    και αποτέλεσμα τρομοκρατικής βίας, ήρχισε το ίδιον στασιαστικάς και τρομοκρατικάς ενεργείας.

    ....Την 30η Μαρτίου 1946, ακριβώς την παραμονήν της ημέρας των εκλογών, εσημειώθη εις 

   Λιτόχωρον της Μακεδονίας η πρώτη μεγάλη ένοπλος συμμοριακή στασιαστική εκδήλωσις των

   κομμουνιστών κατά του Ελληνικού κράτους.