«Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική [...]
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου [...]
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι [...]
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου».
( «Άξιον εστί» Οδ.Ελύτη)
Οι στίχοι αυτοί, είναι η καλύτερη εισαγωγή, για να ένα κείμενο - αναφορά στην ελληνική γλώσσα, με αφορμή μια ακόμα "επιστημονική άποψη" της γνωστής πλέον ένεκα των δηλώσεών της (και ευνοημένης από το στρεβλό εκλογικό σύστημα) κας Ρεπούση.
Η μεταξύ άλλων πρότασή της για κατάργηση της διδασκαλίας των "αρχαίων ελληνικών" που εξομοίωσε με τα λατινικά ως νεκρή γλώσσα, ενόχλησε, εξόργισε και προβλημάτισε ποικιλότροπα την πλειοψηφία των Ελλήνων.
Θα περίμενε κανείς από μια εκπαιδευτικό, να είναι υπέρμαχος της διδασκαλίας των αρχαίων, όμως μας εξέπληξε ως συνήθως. Ήταν μια πρόταση που τάραξε τις ανενεργές συνειδήσεις των ταλαιπωρημένων πολιτών, που χαμένοι στο οικονομικό αδιέξοδο και ανάμεσα στα "Ε" της Εφορίας προσπαθούν να προσδιορίσουν την πορεία τους στον επερχόμενο χειμώνα. Ίσως αυτή να είναι και η μόνη θετική επίδραση στον προσβεβλημένο λαό. Η αφύπνιση.
