Σπύρος Σπηρομήλιος (1864-1930), Συνταγματάρχης Χωροφυλακής

Αποτέλεσμα διαδικτυακής έρευνας 
από τον Στέργιο Σαββίδη, Γεν.Γραμματέα του Συνδέσμου

 Με την ευκαιρία της επετείου της ανακήρυξης της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, την 17η Φεβρουαρίου 1914, παρουσιάζουμε μέσα από διαδικτυακές πηγές, ένα βιογραφικό ενός εκ των πρωτεργατών του αγώνα για την απελευθέρωση της Β.Ηπείρου, της «ένωσης» με την μητέρα Ελλάδα και τελικά της προσωρινής αυτονόμησής της. Ο λόγος για τον Σπύρο Σπυρομήλιο(1864-1930) και η παρουσίασή του, πέραν της ιστορικής σημασίας, γίνεται λόγω της ιδιότητάς του ως Αξιωματικού της Ελληνικής ΒασιλικήςΧωροφυλακής. Πέραν της γνωστότερης αυτής παρουσίας του, θα τον συναντήσουμε σε όλους τους αγώνες και τις ιστορικές μάχες της εποχής του, που αποτελούν τη συνέχεια των απελευθερωτικών αγώνων και για την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα, σε μια προσπάθεια η χώρα να θέσει τα όριά της γύρω από τις πατρογονικές εστίες του ελληνισμού. 

  Ο Σπυρομήλιος ο άγνωστος σε πολλούς Έλληνας αγωνιστής της ελευθερίας, αποτελεί παράλληλα και αντιπροσωπευτική περίπτωση της γενικότερης συμμετοχής των ανδρών της Χωροφυλακής στους εθνικούς αγώνες της χώρας μας, επιδεικνύοντας το ίδιο σθένος με όλους όσους αγωνίσθηκαν για την ελευθερία.

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου...

Μνήμη και αλαλαγμοί

  Μάιος 2013 και θα έπρεπε επιτέλους οι φωνές των αντιπροσώπων μας στο ελληνικό κοινοβούλιο, να ενωθούν και να απαιτήσουν από την παγκόσμια κοινότητα την αναγνώριση των εγκλημάτων του Κεμαλισμού και τη μνήμη των θυμάτων του. 

 Αντ' αυτού, με αφορμή αυτή τη φορά τη δήθεν αναγκαία κατάρτιση ενός "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου", για το οποίο όλα τα κόμματα συμφωνούν πως πρέπει να υπάρχει αλλά όπως το διατυπώνει το καθένα χωριστά, γίναμε ξανά μάρτυρες ενός ακόμα παραληρήματος μιας άκριτης ιδεολογικής τοποθέτησης, που θέλει και επιμένει στην αμφισβήτηση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν τον ελληνισμό. Πρωταγωνιστής βουλευτής με τη συνδρομή ομοϊδεατών της εντός και εκτός της βουλής και νέο θύμα η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. 

  Καλλιεργείται εδώ και χρόνια και παρουσιάζεται μια διαφορετική ερμηνεία της ιστορίας μας, που τη βαφτίζουν "επιστημονική άποψη", από κομιτάτα που έχουν αναπτύξει την τέχνη της αληθοφάνειας και προσπαθούν να επιβάλουν τη λήθη,  προβάλλοντας γεγονότα ήσσονος σημασίας για να αλλοιώσουν το μέγεθος του ηρωισμού των Ελλήνων ή της σε βάρος τους θηριωδίας, επικεντρώνοντας σε νεοτερίστικες ιδεολογίες.  

  Αντιμετωπίζουμε έτσι μια έμμηνη κατάσταση από πρόσωπα και χώρους, που αντιδρούν συνεχώς και εκδηλώνονται με αλαλαγμούς, γεμάτα εμμονές που προβάλλονται από τα ΜΜΕ που τους χαϊδεύουν, για να χτίσουν γέφυρες επαφών με μια ενδεχόμενη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού.

25η Μαρτίου....η καθιέρωση ως Εθνική Εορτή

  192 χρόνια από την επανάσταση του ελληνισμού  με το αίσιο τέλος της θεμελίωσης του ελεύθερου ελληνικού κράτους, γινόμαστε και πάλι κοινωνοί επετειακών εκδηλώσεων, με λιγότερη αίγλη πλέον, αφού η μεγαλοπρέπεια θυσιάστηκε στο βωμό της οικονομικής ανάκαμψης, αλλά με τον ίδιο εθνικό παλμό που χαρακτηρίζει τις συναισθηματικές εξάρσεις του Έλληνος.

  Τα μηνύματα που ως κόρη οφθαλμού οφείλουμε να διαφυλάξουμε και να μεταλαμπαδεύσουμε στις νεότερες γενεές, όσο κι αν οι συνθήκες που βιώνουν θέτουν σε αμφισβήτηση τα όσα ακούνε από τους παλαιότερους, έχουν τη δική τους διαχρονική αξία και έδωσαν το στίγμα τους στις δύσκολες ώρες που πέρασε ο ελληνισμός μέχρι να κοιτάξει ξανά με το αγέρωχο βλέμμα του, τους  λαούς που διψούσαν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη άξιων απογόνων του αρχαιοελληνικού πνεύματος και της οικουμενικότητας του «Βυζαντίου».

  Αυτό που πολλοί δε γνωρίζουν είναι οι λεπτομέρειες της καθιέρωσης της 25^ης Μαρτίου, ως ημέρας εορτασμού και όχι ως ημέρας έναρξης της επανάστασης του 1821, μιας και αυτή εκδηλώθηκε στον ελλαδικό χώρο σε διαφορετικές ημερομηνίες από την 17^η Μαρτίου κι έπειτα, με πρώτους τους Μανιάτες στην Αρεόπολη να δίνουν το παρόν στην παλιγγενεσία. Επισήμως την υπόθεση επανάσταση του ελληνισμού το 1821, ξεκινάει ο  Αλέξανδρος Υψηλάντης, αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, (γόνος των ηγεμόνων της Βλαχίας και μιας από των ισχυρών οικογενειών του Φαναρίου, καταγόμενος από το χωριό Υψίλ της περιοχής του Όφεως του Πόντου),  ο οποίος εκδίδει προκήρυξη ανεξαρτησίας, περνάει τον ποταμό Προύθο στις 22 Φεβρουαρίου 1821 και υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και συγκεκριμένα στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, δύο μέρες αργότερα, στις 24 Φεβρουαρίου εκδίδοντας επαναστατική προκήρυξη με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Η Χωροφυλακή στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης 1912

Ή συμβολή της Χωροφυλακής στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη συνέχεια, είναι για τους περισσότερους παντελώς άγνωστη και απομένει στους υπηρετούντες στα Σώματα Ασφαλείας η μνήμη των ένδοξων σελίδων του παρελθόντος.  Αποτέλεσε έτσι ευχάριστη έκπληξη όταν στα πλαίσια του εορτασμού της εκατονταετηρίδας ελεύθερης παρουσίας της πόλης μας στη νεότερη ιστορία, μεταξύ άλλων βρεθήκαμε στην σχετική θεματική έκθεση της "Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης" που αφορά στην "απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης 1912-1913" μέσα από συλλεκτικό υλικό του Γιάννη Μέγα, όπου γίνεται ειδική αναφορά και ο επισκέπτης μαθαίνει πως η Χωροφυλακή ήταν παρούσα και σε αυτήν την κρίσιμη καμπή της ιστορίας του τόπου μας.  

Η έκθεση στεγάζεται στην αίθουσα τέχνης της Φ.Α.Α.Θ., Αγίας Σοφίας 38 και θα παρουσιάζεται έως την 18η Νοεμβρίου 2012.

Ξιφολόγχη τυφεκίου πεζικού, συστήματος Γκρα 1874. Στον κολεό φέρει εγχάρακτη σφραγίδα με τον θυρεό
του Ελληνικού Βασιλείου και την ένδειξη Βασιλική Ελληνική Χωροφυλακή. (Του Χωροφύλακος Παν.Σ.Στρατινάκη)
Σάλπιγγα της Κρητικής Χωροφυλακής πάνω σε σημαία που υφάνθηκε σε εργαστήριο της Κρήτης.
Όλα τα αντικείμενα ανοίκουν στη συλλογή του Πέτρου Παπακυριακού.

Μνήμη της Μικρασιατικής καταστροφής

 Είναι της μοίρας του Έλληνος, να διέρχεται τους αιώνες μεταξύ ηρωισμών και παθών. Αυτό αποτελεί ένα άμεσο και εύκολο συμπέρασμα της μελέτης της ιστορίας του έθνους μας. Κι ήθελε ο Θεός να δοκιμάσει τις αντοχές μας κι επέλεξε το έθνος μας ως εκλεκτό για τη διδαχή της χριστιανικής πίστης και οδήγησε τα βήματα του Αποστόλου Παύλου, όπου υπήρχε έντονο το ελληνικό στοιχείο. Κι έτσι ο Έλλην χριστιανός κληρονόμησε τη βαριά ιστορία κι ανέλαβε να τη συνεχίσει με πράξεις ανάλογες. Γέμισε το βιογραφικό του βιβλίο, έγραψε στα περιθώρια, έγραψε στα οπισθόφυλλα, έγραψε όπου βρήκε κενό και κληροδότησε σε μας να τελούμε μνημόσυνα.

Ένα από αυτά είναι για την καταστροφή της Σμύρνης, που αποτέλεσε την αυλαία στην πανάρχαιη παρουσία του ελληνισμού στη Μικρά Ασία. Η δάδα του ελληνικού πνεύματος έσβησε βίαια κι έμεινε μέσα στην ψυχή μας ένα αποκαΐδι να μας βασανίζει και να θυμίζει το ελάχιστο χρέος των νεότερων γενεών, να μην ευτελίζουν την ιστορία τους.

Πολλοί αναγνώστες όπως κι εγώ, είμαστε απόγονοι των προσφύγων της Ποντιακής και

Ημέρες μνήμης - Επανάσταση 1821, η επανάκαμψη του έθνους

 

Αλέξανδρος Υψηλάντης

Ο χριστιανισμός ως μόνη κοινότητα που διατηρεί σχέση με την ελληνικότητα του τόπου, φτάνει στην ευλογημένη στιγμή να επαναστατήσει. Ο Οθωμανικός ζυγός δεν μπορεί πλέον να επικρατεί εκεί που ο ελληνισμός έγραψε ένδοξες σελίδες ιστορίας.

Μετά από επαναστατικές προσπάθειες στα 400 περίπου χρόνια από της Αλώσεως της Πόλης, περισσότερο τοπικού χαρακτήρα, φτάνει οργανωμένα πλέον, χάρη στη σημαντική συμβολή της Φιλικής Εταιρείας, στην επίσημη καθολική επανάσταση υπό την ηγεσία του ήρωα Αλέξανδρου Υψηλάντη. Ήταν ίσως ένα από τα παιχνίδια της ιστορίας να έρθουν έτσι τα γεγονότα, ώστε να ηγηθεί της επανάστασης Έλληνας που καταγόταν (από το χωριό Υψήλ της επαρχίας Όφεως του Πόντου) από την τελευταία ελεύθερη περιοχή του βυζαντινού κόσμου, την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, την αυτοκρατορία των Κομνηνών, για να αποτελέσει το συνδετικό κρίκο του ελληνισμού που μαρτυρούσε έκτοτε υπό τον τουρκικό ζυγό.
Η 25^η Μαρτίου είναι πέραν των άλλων και η συμβολική εκείνη ημερομηνία που θέλει τον Ευαγγελισμό της Θεομήτορος, να αποτελεί και τον Ευαγγελισμό του ελληνικού έθνους. Ορθοδοξία και ελληνισμός συνεορτάζουν σ’ έναν μοναδικό συμβολισμό.

Στρατιωτική εισβολή των Γερμανών - 6 Απριλίου 1941

Στις 05.15΄ το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, εκδηλώθηκε η πρώτη επίθεση των Γερμανών εναντίον της Ελλάδας και από της 05.30΄ επεκτάθηκε σ' ολόκληρο το μέτωπο από το τριεθνές μέχρι βόρεια της Κομοτηνής. Για τα επόμενα τέσσερα και πλέον 24ωρα, στα οχυρά της γραμμής των συνόρων, έμελλε να διαδραματιστούν επικοί αγώνες και σκηνές απερίγραπτου ηρωισμού, που θα προκαλέσουν το θαυμασμό όχι μόνο όλου του κόσμου αλλά και των Γερμανών.

Για τους περισσότερους, ακόμα και σήμερα το άκουσμα της μάχης του Ρούπελ είναι απλά ένα πολεμικό επεισόδιο. Δεν φρόντισε το εκπαιδευτικό μας σύστημα να εντάξει στη διδασκαλία του επαρκείς αναφορές και αναλύσεις των κατορθωμάτων του Ελληνοϊταλικού πολέμου και του της συμμετοχής μας στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Όσοι είχαν την τύχη να επισκεφθούν ένα από τα οχυρά έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της σημασίας της αντίστασης των ελληνικών στρατευμάτων στην κυριότερη αμυντική γραμμή της Μακεδονίας. Εγώ στην επετειακή μου αυτή αναφορά, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω ορισμένα στοιχεία για να προσεγγίσει έστω και ελάχιστα ο αναγνώστης περί τίνος πρόκειται και να αναζητήσει σε άλλες εκτενέστερες πηγές, λεπτομέρειες που θα ολοκληρώσουν την παρουσίαση του μεγέθους των όσων δραματικών περιστατικών έλαβαν χώρα το ανοιξιάτικο εκείνο 5νθήμερο του 1941. Οι αναφορές πρωταγωνιστών της εποχής έχουν τη δική τους βαρύτητα γι αυτό και μνημονεύονται αντί άλλων σχολίων.

"....Ένας επί πλέον εισβολεύς, ένας επί πλέον αντίπαλος ανήκων ατυχώς εις την ομάδα των αυτοαποκαλουμένων πεπολιτισμένων κρατών επιχειρεί να καταπατήση τα ιερά του Έθνους........Θα πολεμήσωμεν αντιτάσσοντες εις την βίαν του επιδρομέως τα όπλα μας και τα στήθη μας, διδάσκοντες και τον νέον αντίπαλον ότι η Ελλάς από την οποίαν ήντλησεν τόσα πολύτιμα διδάγματα δεν αντιμετωπίζεται...." (από την ημερήσια διαταγή του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου).

Ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα

Δεν υπάρχουν σχόλια που να ξεπερνούν το μεγαλείο ψυχής που βγαίνει απ' τα λόγια του μεγάλου αρχηγού. Η ανάγνωση του κειμένου είναι αρκετή κι επιβάλλεται κάθε τόσο να επανερχόμαστε.

Αιγαιόγλαρος

( 7 Οκτωβρίου 1838)

προς τους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας:

Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.